SM 214

SM 214

ย่านโพซิลลิโปของเนเปิลส์ หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ อ่าวเบย์แอเรีย

ลมทะเลพัดม่านสูงจากพื้นจรดเพดานในห้องนอน ทำให้เกิดเสียงแกรกกราก และซานเชซก็ตื่นขึ้นบนเตียงที่บ้าน

ภายในงานเลี้ยงอาหารค่ำวันคริสต์มาสเมื่อคืน เขาได้ดื่มไวน์ไปเล็กน้อย กลับมาดึก และลืมปิดประตูบานเลื่อนที่ระเบียง

เขาลงจากเตียง สวมเสื้อโค้ท และเดินออกจากห้องนอนไปยังระเบียง ที่ซึ่งมีทะเลสีครามทอดยาวออกไปในระยะไกล

ทะเลในเนเปิลส์เป็นสีฟ้าเหมือนทะเลทางตอนเหนือของชิลี แต่ไม่มีเรือบรรทุกสินค้าแล่นผ่านเป็นครั้งคราว และมีภาพเงาของภูเขาและยอดเขาบนเกาะที่อยู่ไกลออกไปมากขึ้น

โดยไม่รู้ตัว เขาอาศัยอยู่ที่นี่มาเกือบครึ่งปีแล้ว และคุ้นเคยกับมัน

บางครั้ง เขายังเบลอๆ กับความทรงจำในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในชิลี

สิ่งเดียวที่เขาย้ำเตือนตัวเองคือ เขาไม่สามารถกลับไปสู่อดีตได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

ความคิดนั้นกระตุ้นให้เขาทำงานหนักในสนาม

ตอนเขามาถึงเนเปิลส์ครั้งแรกแล้วหาเช่าบ้าน เขาก็ตกหลุมรักบ้านสามชั้นริมทะเลและกลางภูเขาแห่งนี้ทันที

บ้านค่อนข้างเก่า และการตกแต่งก็ไม่ได้หรูหราเป็นพิเศษ แต่มันสะอาด เป็นระเบียบ และสะดวกสบาย คุณสามารถเห็นทะเลได้ทันทีที่ก้าวออกไปข้างนอก เช่นเดียวกับในบ้านเกิดของเขา

แม่ ครอบครัว และพ่อเลี้ยงของเขารักที่นี่ พวกเขาอาศัยอยู่บนชั้นสอง โดยปล่อยให้เขาอยู่ชั้นสามคนเดียว

น้องๆ ของเขาทั้งหมดกำลังเรียนอยู่ในโรงเรียนใกล้เคียง ซึ่งสโมสรได้จัดเตรียมไว้ให้

ซานเชซยังจำได้ว่าเมื่อครอบครัวของเขามาถึงเนเปิลส์ครั้งแรก เกาเฉินได้มาเยี่ยมและบอกเขาว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องแน่ใจว่าน้องๆ ของเขาจะยังคงศึกษาต่อ เพื่อที่พวกเขาจะได้มีหนทางข้างหน้าในชีวิต

ทั้งซานเชซและแม่ของเขาเห็นด้วยกับโค้ช แม้ว่าน้องๆ ของเขาจะไม่อยาก แต่พวกเขาก็ยังเข้าเรียน

เขาหวังว่าพวกเขาจะไปมหาวิทยาลัย หางานที่ดี และตั้งรกรากในอิตาลีและยุโรป เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องกลับไปชิลี

แน่นอน เขาก็คิดว่าถ้าเขาเก็บเงินได้อีกซักสองสามปี เขาก็สามารถกลับไปชิลีและใช้ชีวิตได้อย่างสบายๆ

ท้ายที่สุด ช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนที่นั่นก็ใหญ่มาก

เพื่อนร่วมทีมของเขา วิดัลมีแผนที่ชัดเจน เขาบอกว่าเมื่อเขาหาเงินได้มากพอจากการเล่นฟุตบอลในยุโรป เขาจะกลับไปชิลี ซื้อฟาร์มขนาดใหญ่ จ้างคนงานจำนวนมาก และมุ่งเน้นไปที่การทำฟาร์มหลังจากที่เขาเกษียณ

ซานเชซคิดว่านั่นเป็นความคิดที่ดี แต่เขายังคิดไม่ออกว่าจะกลายเป็นชาวนาที่ดีได้ยังไง

หลังจากล้างหน้า เขาเดินลงไปที่ชั้นสอง แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวออกจากบันไดด้วยซ้ำ เขาก็ได้ยินเสียงน้องๆ ของเขาทะเลาะกัน

โรงเรียนปิดภาคเรียนแล้ว เด็กๆ ทุกคนจึงอยู่บ้าน และตอนนี้ พวกเขากำลังเล่นเกมคอนโซลที่เขานำกลับบ้านมาเมื่อคืนก่อน

เมื่อพูดถึงการอ่านหนังสือ พวกเขาแย่มาก แต่เมื่อพูดถึงการเล่นเกม พวกเขาเป็นอัจฉริยะ พวกเขาไม่จำเป็นต้องได้รับการสอนวิธีต่อสายไฟหรือแก้ไขปัญหา พวกเขาคิดออกเร็วกว่าใครๆ

เมื่อเห็นว่าพวกเขาคึกคักมากแค่ไหน ซานเชซก็ตัดสินใจที่จะไม่เข้าร่วม

เขาลงไปที่ชั้นหนึ่งและเห็นแม่กับพ่อเลี้ยงของเขายืนอยู่ข้างประตู กำลังคุยกัน

"เกิดอะไรขึ้น?" ซานเชซถามอย่างสงสัย

เขาสังเกตเห็นกล่องของขวัญที่พิเศษมากอยู่บนโต๊ะข้างหน้าแม่ของเขา

"ลูกตื่นแล้วเหรอ" แม่ของเขาหันกลับมาด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินเสียงของเขา "โค้ชของลูกมาที่นี่"

"จริงเหรอ?" ซานเชซประหลาดใจและมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นใครเลย

"เขาออกไปแล้ว" แม่ของเขาตอบอย่างรวดเร็ว

ซานเชซขมวดคิ้ว "ทำไมไม่เรียกผมล่ะ?"

"เขาไม่ต้องการรบกวนลูก เขาบอกว่าเขาแค่มาส่งของขวัญ"

เมื่อพูดจบ แม่และพ่อเลี้ยงของเขาก็ก้าวไปด้านข้างเพื่อเผยให้เห็นกล่องของขวัญขนาดใหญ่ที่มีเงื่อนมัดจีนที่สลับซับซ้อนอยู่ด้านบน แม้ว่าครอบครัวของซานเชซจะไม่เข้าใจสัญลักษณ์ แต่พวกเขามักจะคิดว่ามันมีความหมายในเชิงบวก

"เขาบอกว่ามันเป็นประเพณีของจีน ในช่วงปีใหม่ พวกเขาจะมาเยี่ยมและมอบของขวัญ เขาไม่ต้องการรบกวนเราในวันคริสต์มาส ดังนั้นเขาจึงมาส่งแต่เช้าวันนี้ แม่เปิดดูแล้ว มันคือชา ชุดน้ำชาพอร์ซเลน และไวน์หนึ่งขวด"

ซานเชซก้าวไปข้างหน้าและสัมผัสเบาๆ ที่กล่องของขวัญด้านนอก พลางรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ

เมื่อคืน เขาไม่ได้ยินอะไรเกี่ยวกับการมาเยี่ยมของโค้ชเลย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า ค้นหาเบอร์ของเกาเฉิน และโทรออก

"เฮ้ ตื่นแล้วเหรอ?" ทันทีที่สายเชื่อมต่อ เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงของเกาเฉิน

"ผมเพิ่งตื่นครับ บอส ทำไมคุณไม่โทรหาผมตอนที่คุณมาที่นี่?"

"ไม่จำเป็นหรอก"

"คุณอยู่ที่ไหน? ผมจะไปหาคุณ"

"ฉันอยู่ชานเมืองเนเปิลส์ โอ้พระเจ้า คันนาวาโร่อยู่ไกลมาก" เกาเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

ซานเชซอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

บอสกำลังไปเยี่ยมผู้เล่นทุกคนทีละคน

เขาจำได้ว่าเกาเฉินเคยพูดถึงเรื่องที่ในโรงเรียนของจีน ครูจะไปเยี่ยมบ้านนักเรียน พวกเขาเรียกว่าการเยี่ยมบ้าน

ขณะที่ซานเชซโทรหา เกาเฉินก็ออกจากเมืองไปแล้วจริงๆ

นี่เป็นโครงการที่ยิ่งใหญ่ไม่น้อย

เกมคอนโซลจากเมื่อคืนได้รับการจัดเตรียมโดยเกาเฉิน โดยสโมสรเป็นผู้จ่าย แต่ในวันนี้ นี่เป็นความพยายามส่วนตัวของเขา

เขาขอให้ซู ชิงจากประเทศจีนช่วยเตรียมของขวัญ ราคาไม่ใช่ปัญหา ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือของขวัญปีใหม่สำหรับผู้เล่นของเขา และจะดีกว่าถ้ามีลักษณะจีนบางอย่าง

พูดตามตรง นี่เป็นคริสต์มาสครั้งแรกนับตั้งแต่เกาเฉินมาสู่โลกนี้

ในความทรงจำของเขา คริสต์มาสที่แล้ว เขาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์เช่าในมาดริด

ช่วยไม่ได้ ในเวลานั้นเขาอยู่คนเดียว

ตอนนี้ สิ่งต่างๆ แตกต่างออกไป

หลายคนเชิญเขาไปฉลองคริสต์มาสด้วยกัน

ตัวอย่างเช่น ครอบครัวของคาร์โล เชิญเขากลับไปมาดริด ลูคัสก็เชิญเขากลับบ้าน และซานเชซกับผู้เล่นคนอื่นๆ ที่อยู่ในเนเปิลส์ เมื่อรู้ว่าเขาอยู่คนเดียว ก็ได้ส่งคำเชิญของพวกเขาด้วย

แม้แต่ซัคคี่ ก็ยังโทรมาถามว่าเขาต้องการฉลองคริสต์มาสด้วยกันหรือไม่

แต่เกาเฉินปฏิเสธคำเชิญทั้งหมดอย่างสุภาพ

ภายในวันคริสต์มาส เขาอยู่บ้านคนเดียวและเล่นเกมเวิลร์ออฟวอร์คราฟ เกมที่ก็มีกิจกรรมคริสต์มาสเช่นกัน

ทันทีที่อัศวินของเกาเฉินที่ชื่อซีดานเข้าสู่ระบบ เขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยรอเขาอยู่ที่ธนาคาร ไอรอนฟอร์จ

มูรินโญ่

ไม่จำเป็นต้องเดา นักบวชเงาคนนี้คือ ซู ชิง

"ทำไมเธอถึงมาสายจัง? ฉันรอตั้งนานแล้ว" มูรินโญ่ส่งข้อความส่วนตัว

ซีดานตอบกลับว่า "เวลาต่างกัน ฉันเพิ่งตื่น"

"รีบหน่อย! วันนี้ฉันจะพาเธอไปฟาร์มของใหม่ เธอต้องเปลี่ยนของเก่าพวกนั้น ฉันไม่เคยเห็นใครขี้เกียจเท่าเธอเลย วันๆ เอาแต่ตกปลาหรือทำอาหาร" มูรินโญ่บ่น

ซีดานส่งอีโมจิหัวเราะ ขึ้นกริฟฟอนในไอรอนฟอร์จ และบินไปที่เซาท์ซี

ระหว่างทาง เขาได้ส่งข้อความอีกฉบับถึงมูรินโญ่: "ฟาเบรกาสของเธอเป็นยังไงบ้าง?"

"เกือบจะเลเวล 40 แล้ว"

"..." ซีดานพูดไม่ออก

เกาเฉินเริ่มไตร่ตรอง เขาใช้ชีวิตสบายเกินไปหรือเปล่า?

ในความเป็นจริง เขาเคยเล่นเวิร์ล ออฟ วอร์คราฟต์จบไปแล้วก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ ส่วนใหญ่เพื่อเล่นกับซู ชิง เงื่อนไขคือ ตัวละครทั้งหมดของซู ชิงจะต้องได้รับการตั้งชื่อโดยเกาเฉิน

ตัวอย่างเช่น นักบวชของเธอชื่อมูรินโญ่ นักเวทย์ของเธอชื่อฟาเบรกาส และเธอก็มีดรูอิดชื่อ ฟาน นิสเตลรอย ตัวเกาเฉินเองก็มีเอลฟ์ดรูอิดชื่อ อาเดรียโน่ และนักรบชื่อ ซัมบร็อตต้า…

ชีวิตก่อนหน้านี้ การตั้งชื่อตัวละครของเขาตามชื่อสตาร์ฟุตบอลเป็นหนึ่งในความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาพบในการเล่นเวิร์ล ออฟ วอร์คราฟต์

ตอนนี้ก็เช่นกัน

แม้ว่าซู ชิงจะพูดไม่ออก แต่เธอก็ยังคงเชื่อฟังเขา

ในเวิร์ล ออฟ วอร์คราฟต์ ตัวละครมูรินโญ่มีความก้าวหน้ามากกว่าซีดานมาก

ช่วยไม่ได้ ซู ชิงมีกลุ่มเพื่อนทั้งหมดที่คอยช่วยเหลือเธอ

ตอนแรก มูรินโญ่และซีดานเลเวลอัพช้าๆ ด้วยกัน โดยเริ่มต้นจากนอร์ธไชร์ แอบบีย์

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เพื่อนร่วมชั้นของเธอรู้เรื่องตัวละครของพวกเขา และการเพิ่มพลังของมูรินโญ่ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอถูกรีบเร่งไปยังแบล็ควิง แลร์อย่างรวดเร็ว ซึ่งเธอไม่พลาดของระดับสูงใดๆ นักบวชของเธอได้รับการสวมใส่มันอย่างเต็มที่

ส่วนซีดานสามารถเล่นได้เป็นครั้งคราวเท่านั้นเนื่องจากตารางงานที่ยุ่งของเขา โชคดีที่เขาไม่สนใจเกี่ยวกับการเพิ่มเลเวล แต่เขากลับสนุกกับการตกปลา ทำอาหาร และกิจกรรมยามว่างอื่นๆ

มูรินโญ่ขอบัญชีของเขาหลายครั้ง โดยบอกว่าเธอจะช่วยให้เขาเลเวลอัพและวิ่งดันเจี้ยนให้ แต่ซีดานปฏิเสธ

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น มูรินโญ่จึงเริ่มเพิ่มเลเวลให้กับนักเวทย์ เชส ฟาเบรกาส โดยอ้างว่านักเวทย์เก่งกว่าในการเพิ่มพลังให้กับผู้อื่น

"ฉันทำแผนที่เส้นทางการเพิ่มเลเวลที่ดีที่สุดแล้ว วันนี้อย่าเสียเวลาทำอาหารหรือตกปลา ตามฉันมาฟาร์มของ จากนั้นเราจะบดขยี้มอนสเตอร์และเควสบางอย่างเพื่อเพิ่มเลเวลให้เธออย่างรวดเร็ว" มูรินโญ่สั่ง

"ซีดานพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม 'ผมฟังคุณครับ คุณมูรินโญ่'"

ดังนั้นในวันนั้น ที่ประตูเมือง อันเดอร์ซิตี้ ของเผ่าฮอร์ดบนเซิร์ฟเวอร์เวิร์ล ออฟ วอร์คราฟต์แห่งหนึ่ง เราจะเห็นภาพที่ตลกขบขัน: อัศวินศักดิ์สิทธิ์ของพันธมิตรชื่อซีดาน ขี่ม้าโพนี่เพราะเขาไม่มีเงินพอสำหรับม้าที่เหมาะสม เดินไปมาในขณะที่ผู้เล่นฮอร์ดที่มีใบหน้าสีเขียวและเขี้ยวก็มองดูด้วยความสงสัย บางครั้ง หนึ่งในนั้นจะวิ่งเข้ามา ยิ้มอย่างคุกคาม และทำท่าราวกับว่าพวกเขาต้องการจะกลืนกินเขา

ซีดานพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง ไม่สามารถสื่อสารกับพวกเขาได้ เขาต้องหันไปใช้การทำตัวให้ดูแข็งแกร่ง เพียงแต่จะถูกซุ่มโจมตีโดยโร้คที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ถึงเวลาวิ่งวิญญาณหลังจากความตายอีกครั้ง

"ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าอับอายที่คนที่มีศักดิ์ศรีอย่างซีดานถูกรังแกแบบนี้ในเวิร์ล ออฟ วอร์คราฟต์" ซีดานบ่น

มูรินโญ่ขี่ม้าสีดำตัวเล็กๆ ของเธอ หัวเราะคิกคักตลอดทาง

มีแต่พระเจ้าทรงรู้ว่าทำไมผู้เล่นเผ่าฮอร์ดถึงไม่รบกวนเธอ

"มูรินโญ่ กลับไปไอรอนฟอร์จกันเถอะ ฉันอยากจะดวลกับเธอ!" ซีดานร้องออกมา

สิ่งที่ทำให้ซีดานหงุดหงิดยิ่งกว่านั้นคือผู้เล่นที่ไร้ยางอายที่ซุ่มโจมตีเขากำลังตั้งแคมป์ที่ศพของเขา รอที่จะฆ่าเขาอีกครั้ง…

ให้ตายเถอะ ฉันแค่อยากจะวิ่งแมพสการ์เล็ต มอนาสเตอรี่ มันเป็นเรื่องที่มากเกินไปเหรอ?

เมื่อไม่มีทางเลือก ซีดานก็ตายแล้วฟื้นต่อไป

หลังจากการต่อสู้อันยาวนาน ในที่สุดเขาก็มาถึงประตูของสการ์เล็ต มอนาสเตอรี่ หลบหนีจากการคุกคามอย่างไม่หยุดหย่อนจากผู้เล่นฮอร์ด แต่สุดท้ายก็พบว่าต้องมาเผชิญหน้ากับ NPC ที่โหดร้ายภายในต่อ

เอาจริงๆ วันนี้มันจะไม่มีวันจบสิ้นเลยเหรอ?

ช่างเป็นคริสต์มาสที่น่าจดจำอะไรอย่างนี้!