SM 154

SM 154

สถานที่ที่เกาเฉินและบล็องก์ ตกลงจะพบกันคือในโรงแรมใกล้สนามบินมาดริด

ยูเวนตุสมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงสองคนเข้าร่วม: ผู้จัดการทั่วไป ฌอง-โคล้ด บล็องก์ ผู้อำนวยการด้านกีฬา อเลสซิโอ เซคโค่ และผู้ช่วยของพวกเขาหนึ่งคน ซึ่งว่ากันว่าเป็นทนายความ

มีเพียงสองคนในฝั่งของเกาเฉิน: ตัวเขาเองและลูคัส

การประชุมครั้งนี้เป็นทางการมาก จัดขึ้นในห้องประชุมเล็กๆ ของโรงแรม และทั้งสองฝ่ายนั่งตรงข้ามกัน มันคือการสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการ

ก่อนหน้านี้ เกาเฉินและบล็องก์ได้พูดคุยกันทางโทรศัพท์หลายครั้ง และทั้งคู่ต่างก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรอย่างชัดเจน

เกาเฉินให้ความสำคัญกับยูเวนตุสในฐานะเวที มีคำกล่าวว่า "อูฐที่ผอมก็ยังใหญ่กว่าม้า" แม้ว่ายูเวนตุสจะถูกปรับตกชั้น แต่ทีมก็ยังคงความแข็งแกร่งหลักไว้ได้ ถ้าเขาได้เป็นโค้ชทีมนี้ เขาเชื่อว่าเขาจะมีโอกาสประสบความสำเร็จสูง

ในทางกลับกัน ยูเวนตุสก็สนใจแนวคิดทางแทคติกของเกาเฉิน พวกเขาตระหนักว่าแทคติกของเซเรียอาล้าสมัยไปแล้ว พวกเขาต้องการใช้วิธีการที่ทันสมัยของเกาเฉินเพื่อปฏิรูปเทคนิคและแทคติกของยูเวนตุส นำแนวคิดที่ทันสมัยมากขึ้นเข้ามาใช้

นี่เป็นแนวทางแทคติกเดียวกันที่ช่วยให้เรอัลมาดริดคว้าดับเบิ้ลแชมป์ ซึ่งได้รับการพิสูจน์ด้วยผลลัพธ์ภายใต้เบนิเตซและได้รับการสนับสนุนจากความเข้าใจในฟุตบอลอิตาลีของเกาเฉิน

ยังไงก็ตาม มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง เกาเฉินต้องการมีส่วนร่วมในกระบวนการซื้อขายผู้เล่นและการต่อสัญญาของสโมสร

ถ้าจะพูดง่ายๆ ก็คือเรื่องของบุคลากรและการเงิน

เกาเฉินไม่ได้เรียกร้องอำนาจเท่ากับเฟอร์กูสันหรือเวนเกอร์ เพราะเขารู้ว่านั่นเป็นไปไม่ได้เลย

แม้แต่โค้ชที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกก็ไม่สามารถได้รับอำนาจในระดับเดียวกับที่เฟอร์กูสันและเวนเกอร์เคยมีได้อย่างง่ายดาย สองคนนั้นเป็นข้อยกเว้น เป็นผลผลิตของยุคพิเศษที่ไม่สามารถเลียนแบบได้

แม้ว่าเฟอร์กูสันและเวนเกอร์จะถูกแทนที่ แต่ทั้งแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและอาร์เซนอลก็จะไม่ให้อำนาจในการควบคุมระดับเดียวกับตำนานทั้งสองนี้แก่ผู้สืบทอดตำแหน่ง

สิ่งที่เกาเฉินต้องการคือการรับประกันที่มั่นคงว่าสโมสรจะนำผู้เล่นที่เขาต้องการเข้ามา

นี่เป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะหลายครั้ง แม้แต่คนที่มีความสามารถอย่างมูรินโญ่ก็ยังบ่นว่าสโมสรของเขาไม่ได้เซ็นสัญญากับผู้เล่นที่เขาต้องการ แต่กลับบังคับให้เขาเซ็นสัญญากับคนที่เขาไม่ต้องการ อย่างเช่นเชฟเชนโก้

นั่นแหละคือปัญหา

อเลสซิโอ เซคโค่ ผู้อำนวยการด้านกีฬา พูดตรงๆ ว่า "คุณเกา ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดใจคุณนะ แต่ผมแค่สงสัยว่า คุณจะเรียกร้องให้สโมสรมอบอำนาจที่สำคัญแบบนี้ให้คุณได้ยังไง ในเมื่อคุณไม่มีประสบการณ์ในด้านนี้เลย? เราจะเชื่อใจคุณได้ยังไง?"

น้ำเสียงของเซคโค่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

ความเย่อหยิ่งแบบนี้ไม่ใช่การทดสอบเหมือนกับเด ลอเรนติส แต่มันเป็นความดูหมิ่นเหยียดหยามจากด้านบนมากกว่า

เมื่อได้ยินแบบนี้ ไม่เพียงแต่เกาเฉินจะขมวดคิ้ว แต่ลูคัสก็อดกลั้นความโกรธไว้ไม่ได้เช่นกัน

"คุณเซคโค่ ผมเข้าใจความกังวลของคุณ แต่สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือ ที่เรอัลมาดริด ผู้เล่นที่ผมค้นพบแต่ละคนมีมูลค่าเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว ผมเชื่อว่าคุณสามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้" เกาเฉินตอบอย่างใจเย็น

"มันจะเหมือนกันได้ยังไง?" เซคโค่ส่ายหัวและหัวเราะ "เกา คุณไม่ได้ใช้งบประมาณการซื้อขายของสโมสรแม้แต่บาทเดียวที่เรอัลมาดริด ผู้เล่นทุกคนที่คุณเลือกมา จริงๆ แล้วมาจากอะคาเดมี่เยาวชนของเรอัลมาดริด และคุณก็รู้ว่าอะคาเดมีเยาวชนของเรอัลมาดริดเต็มไปด้วยดาวรุ่งมากพรสวรรค์ที่ดีที่สุดในสเปน"

"พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ผู้ที่สามารถเข้าสู่อะคาเดมีเยาวชนของเรอัลมาดริดได้นั้น ล้วนเป็นผู้มีความสามารถและมีอนาคตไกลอยู่แล้ว สิ่งที่คุณทำคือการเลือกผู้เล่นที่ตรงกับความต้องการทางแทคติกของคุณ ไม่ว่าจะเป็นการเลือกผู้เล่นหรือวิสัยทัศน์ มันแตกต่างอย่างมากจากการเซ็นสัญญาในตลาดซื้อขาย"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เซคโค่ก็ยิ้มอีกครั้ง "ไม่ใช่ว่าผมดูถูกคุณนะเกา แต่คุณไม่เข้าใจวิธีการทำงานของตลาดซื้อขายจริงๆ คุณประเมินความซับซ้อนของการซื้อขายต่ำเกินไป"

ใครๆ ก็ได้ฟังออกว่า ตอนเซคโค่พูดว่า "ไม่ใช่ว่าผมดูถูกคุณ" จริงๆ แล้วเขาหมายถึง "ผมขอโทษนะ แต่ผมกำลังดูถูกคุณ"

ไม่เพียงแต่เกาเฉินและลูคัสจะโกรธเล็กน้อยเท่านั้น แต่แม้แต่บล็องก์ที่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเขา ก็กระแอมสองครั้ง เพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้เซคโค่ให้ความเคารพพวกเขามากขึ้น เพราะท้ายที่สุด คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามพวกเขาก็คือโค้ชที่เพิ่งนำทีมคว้าแชมป์ลาลีกาและแชมเปี้ยนส์ลีก แล้วคว้าดับเบิ้ลแชมป์มาหมาดๆ

"ผมขอโทษนะเกา ผมมักจะเป็นคนตรงไปตรงมา" เซคโค่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

เกาเฉินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย มองไปยังบล็องก์และเซคโค่ที่อยู่ตรงข้ามเขา แล้วก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์ของอีกฝ่ายที่ยูเวนตุส

เห็นได้ชัดว่าบล็องก์สนใจเขา แต่เซคโค่ไม่ และเซคโค่ก็เป็นผู้อำนวยการด้านกีฬา

ยูเวนตุสแตกต่างจากทีมอย่างเรอัลมาดริด ในเรอัลมาดริด ประธานสโมสรเป็นคนตัดสินใจ แต่ในยูเวนตุส ความรับผิดชอบถูกแบ่งออกไปตามแผนกต่างๆ

สำหรับที่เรอัลมาดริด มาร์ตินเพียงแค่ชี้นิ้ว เกาเฉินก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าโค้ช แต่สิ่งนี้ไม่ใช่กับที่ยูเวนตุส

"โอเค คุณเกา ผมคิดว่าเราพูดคุยกันเพียงพอแล้ว และเราก็น่าจะเข้าใจตรงกัน" เซคโค่กล่าว พับสมุดบันทึกของเขาและวางมือลงบนโต๊ะพร้อมรอยยิ้ม

"สิ่งที่ผมอยากจะบอกคุณคือ ถึงแม้ว่ายูเวนตุสจะถูกปรับตกชั้นไปเล่นในดิวิชั่นสอง แต่เราก็ยังคงมีทีมที่แข็งแกร่ง เรายังคงเป็นหนึ่งในทีมชั้นนำในอิตาลี การเงิน ผู้เล่น และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ของเราดีที่สุดในเซเรียอา"

"ในอดีต โค้ชของเรา อย่างเช่นอันเชล็อตติ, ลิปปี้, และคาเปลโล่ ก็เป็นโค้ชที่ดีที่สุดในอิตาลีและในโลก หรือแม้แต่ตอนนี้ เราก็หวังว่าโค้ชของเราจะอยู่ในระดับนี้"

ตอนแรกเกาเฉินก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขาก็เข้าใจในทันที

ก่อนที่จะข้ามมาสู่โลกฟุตบอล ตอนที่เขาอยู่ในโลกธุรกิจ เขาก็เคยพบกับสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับคนแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว

พูดง่ายๆ คือ เซคโค่มาที่นี่เพื่อขัดขวางเรื่องนี้

ถ้าไม่มีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เขาจะเริ่มการแสดงของเขาต่อไป

หลังจากคิดได้แบบนี้แล้ว เกาเฉินก็ยิ้มเล็กน้อย มองไปยังเซคโค่ที่อยู่ตรงหน้าเขา ราวกับจะบอกว่า: เชิญเปิดฉากการแสดงได้เลย!

"แม้ว่าความสำเร็จในการเป็นโค้ชในช่วงสั้นๆ ของคุณที่เรอัลมาดริดจะน่าทึ่ง แต่คุณก็ไม่เคยมีประสบการณ์เต็มฤดูกาลเลย ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนรู้ว่าเหตุผลสำคัญสำหรับความสำเร็จของคุณก็คือคุณเป็นโค้ชของเรอัลมาดริด ถ้าคุณอยู่ที่สโมสรอื่น แทคติกของคุณอาจจะไม่ได้ผล"

"ดังนั้น ประสบการณ์ของคุณที่เรอัลมาดริดจึงไม่สามารถรับประกันความสามารถของคุณ ดังนั้นหากคุณต้องการเป็นโค้ชของเราที่ยูเวนตุส คุณคิดว่าคุณมีข้อดีอะไรบ้าง?"

เซคโค่พยายามที่จะพูดอย่างสุภาพ แต่ความลำเอียงของเขาก็ชัดเจน

เขากำลังถามเกาเฉินว่า "ทำไมเราถึงควรจะจ้างคุณ?"

เกาเฉินไม่ได้โกรธอีกต่อไปแล้ว แต่เขากลับนึกถึงบทความที่เขาเคยอ่านในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขา

ความสำเร็จแท้จริงของยูเวนตุสเริ่มต้นขึ้นหลังจากอันเดรีย อัญเญลลี่ จากตระกูลอัญเญลลี่เข้ารับตำแหน่งและปฏิรูปการบริหารจัดการสโมสร แต่ก่อนหน้านั้น ทัพ "เบียงโคเนรี่" ก็เคยวุ่นวายเช่นกัน

ผู้อำนวยการด้านกีฬามีหน้าที่รับผิดชอบในการซื้อขายผู้เล่นและการต่อสัญญาผู้เล่น ทุกคนรู้ดีว่านี่เป็นตำแหน่งที่ทำกำไรได้สูง

ดังนั้น ทำไมเซคโค่ถึงจะต้องมอบอำนาจเหล่านี้ให้เกาเฉินหลังจากที่เขาปีนขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ในที่สุด?

การตัดผลประโยชน์ทางการเงินของใครบางคนก็เหมือนกับการแย่งอาชีพของพวกเขาไป!

ต่อมา เดส์ชองส์ได้ลาออกหลังจากนำทีมกลับสู่เซเรียอา เหตุผลสำคัญก็คือเซคโค่ก่อปัญหาให้กับเขาในตลาดซื้อขาย ไม่ยอมให้เขาเซ็นสัญญากับผู้เล่นที่เขาต้องการ ดังนั้นเขาจึงลาออกไปด้วยความไม่พอใจ

หลังจากตระหนักได้ถึงสิ่งนี้ เกาเฉินก็หัวเราะออกมาเบาๆ

เขาเก็บเอกสารที่อยู่ตรงหน้าอย่างใจเย็น เอกสารหนาปึกที่เขาเตรียมมาอย่างพิถีพิถันสำหรับการสัมภาษณ์ครั้งนี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะไร้ประโยชน์ไปซะแล้ว

แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยระหว่างการเตรียมเอกสารก็ช่วยให้เขาจัดระเบียบและปรับปรุงความคิดของเขาไปด้วยได้

แน่นอนว่า เขาไม่ได้วางแผนที่จะให้ยูเวนตุสได้เห็นผลงานของเขา

"เกา" บล็องก์เรียกออกมาด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเกาเฉินเก็บของ

"ไม่เป็นไรครับ คุณบล็องก์ ขอบคุณมากที่สละเวลามาพบผม แต่คุณเซคโค่พูดถูก ยูเวนตุสเป็นสโมสรชั้นนำและควรจ้างโค้ชชั้นนำ ผมไม่คู่ควรกับยูเวนตุส!"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เกาเฉินก็มองตรงไปยังเซคโค่และยิ้มอย่างมั่นใจ "แต่มันไม่สำคัญหรอก ผมจะหาโอกาสพิสูจน์ความสามารถของผมเอง ผมหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ คุณเซคโค่"

พอพูดจบ เกาเฉินก็เก็บของ แล้วพาลูคัสออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

บล็องก์มองเกาเฉินเดินจากไป จากนั้นก็หันไปเห็นสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะของเซคโค่ พอเห็นแบบนี้เขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยังไง?

"แล้วคุณจะต้องเสียใจ อเลสซิโอ!" บล็องก์พูดอย่างโกรธเคืองก่อนจะลุกขึ้นจากไปเช่นกัน

เซคโค่ยักไหล่อย่างไม่สนใจ และหัวเราะออกมา "ผมคงเสียใจแน่ถ้าจ้างเขา!"

ในมุมมองของเขา ยูเวนตุสก็ยังคงเป็นยูเวนตุส แม้จะอยู่ในดิวิชั่นสองก็ตาม

ด้วยการสนับสนุนจากกลุ่มบริษัทเฟียต พวกเขายังต้องกลัวว่าจะไม่สามารถจ้างโค้ชชื่อดังได้เหรอ?

ตลกสิ้นดี!

ยูเวนตุสกำลังหาโค้ช?

มีโค้ชมากมายในฟุตบอลอิตาลีที่แย่งชิงตำแหน่งนี้ แล้วทำไมต้องไปเลือกมือใหม่อายุ 25 ปีด้วย?

แถมให้อำนาจในการซื้อขายและการเงินแก่เขา?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

การแอบยึดอำนาจเหรอ?

ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น!

เมื่อเกาเฉินเดินออกจากโรงแรม เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และกำจัดอารมณ์ที่ซับซ้อนซึ่งกดทับเขาอยู่ออกไป

"พวกเขาทำเกินไปแล้ว! ดูถูกพวกเรามาก!" ลูคัสสบถอย่างโกรธเคือง

เกาเฉินมองเพื่อนของเขาและพยายามปลอบใจเขา "นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันบอกให้นายเตรียมใจไว้ก่อนไง"

"ไม่ต้องห่วง ด้วยความสามารถในการเป็นโค้ชของนาย ฉันไม่กลัวว่าจะไม่มีทีมเชิญนายหรอก" ลูคัสเต็มไปด้วยความมั่นใจ

เกาเฉินก็มั่นใจเช่นกัน "ถ้าฉันมีโอกาส ฉันจะทำให้พวกเขาเสียใจ!"

"แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี?" ลูคัสถามด้วยความลำบากใจเล็กน้อย

เดิมทีพวกเขาวางแผนที่จะทานอาหารร่วมกันหลังจากการประชุมกับยูเวนตุสเพื่อฉลองความร่วมมือ แต่ใครจะคิดว่ามันจะจบลงด้วยความไม่พอใจ?

นี่เป็นอุปสรรคเล็กน้อย

ระบบสมาชิกของเรอัลมาดริดมีปัญหาของตัวเอง แต่กลไกการบริหารจัดการของยูเวนตุสก็มีปัญหาเช่นกัน

"ไม่เป็นไรน่า ไปหาที่กินข้าวกันเถอะ ฉันจะเลี้ยงเอง" เกาเฉินกล่าวพร้อมกับหัวเราะในตอนท้าย

ในมุมมองของเกาเฉิน การขัดขวางของเซคโค่เป็นเพียงชัยชนะชั่วคราวของคนใจแคบ เขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าเขาจะโกรธ แต่มันก็เป็นเพียงชั่วขณะ

ด้วยประสบการณ์ของเขาในโลกธุรกิจ ถ้าเขายังคงโกรธกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ เขาคงจะหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา

แน่นอนว่าถึงเขาจะไม่โกรธ แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ต้องพิสูจน์

ถ้าเขามีโอกาส เขาจะแสดงความสามารถของเขาต่อหน้าเซคโค่และทำให้อีกฝ่ายเสียใจกับความเย่อหยิ่งของตัวเอง!

ทั้งสองคนโบกรถแท็กซี่และกำลังวางแผนที่จะกลับโรงแรมโดยตรง

แต่ขณะที่เกาเฉินกำลังจะขึ้นรถ โทรศัพท์ของเขาก็ก็ดังขึ้นมาทันที

เกาเฉินหยิบมันออกมาและเห็นผู้โทรเข้า: ปิแอร์เปาโล มาริโน่