ตอนที่ 8 ไหว้ไม่ใช่ขอ

"เก้ารอบ"

ครูเหน่งพูดคำแรกของเช้าวันนั้น ขณะเทกาแฟซองใส่แก้ว

กล้าที่กำลังพันผ้าพันมือหยุดมือ แล้วหันไปมองไข่ต้ม

ไข่ต้มรีบก้มหน้ากินขนมปังสังขยา

"ผมไม่ได้บอกนะ" เขาพูดทั้งที่ปากเต็ม "ครูถามเอง ผมแค่ตอบ"

"มันไม่ต้องบอกกูหรอก" ครูเหน่งยกแก้วกาแฟขึ้นเป่า "ไหล่ซ้ายเอ็งเขียวช้ำเป็นรูปเสาเวที พื้นที่เอ็งถูเมื่อวานมีรอยเท้าเต็มไปหมด แล้วกูก็ไม่ได้หลับ กูได้ยินเพลงไหว้ครูจากยูทูบ มีโฆษณาคั่นด้วย"

กล้าเงียบ

ครูเหน่งเดินมานั่งบนม้านั่งข้างเขา

"เมื่อคืนตอนเอ็งรำ เอ็งคิดอะไรอยู่"

"ไอ้เหล็กครับ"

"แล้วเอ็งพูดอะไรในใจ"

กล้าลังเล

"ผมบอกให้ครูมา ผมต้องการพลัง ผมต้องชนะมัน"

ครูเหน่งพยักหน้าช้า ๆ เหมือนหมอที่เพิ่งได้ยินอาการที่ตัวเองเดาไว้แล้ว

"รู้ไหมทำไมเขาเรียกว่าไหว้ครู" เขาถาม "ไม่เรียกว่าเรียกครู ไม่เรียกว่าขอครู"

กล้าส่ายหน้า

"เพราะไหว้คือเคารพ" ครูเหน่งพูด "เอ็งไหว้พ่อแม่ ไหว้พระ ไหว้ผู้ใหญ่ เอ็งไหว้เพราะอยากได้อะไรจากเขาไหม"

"ไม่ครับ"

"เมื่อคืนเอ็งไม่ได้ไหว้" ชายแก่พูดเสียงเรียบ "เอ็งไปทวงหนี้ เหมือนไอ้พวกเสื้อลายดอกที่มาหน้าค่ายเมื่อวาน มันยืนหน้าประตูแล้วตะโกนว่าเอามา ถ้าเอ็งเป็นครู เอ็งจะเปิดประตูให้มันไหม"

กล้ารู้สึกหน้าร้อน

"แล้วคืนที่ผมชกกับเสือดำล่ะครับ" เขาถาม "คืนนั้นผมก็ไม่ได้ตั้งใจอะไร"

"คืนนั้นเอ็งคิดอะไร"

กล้าพยายามนึก

คืนนั้นเขาไม่ได้คิดถึงเสือดำเลย ไม่ได้คิดถึงการชนะ ไม่ได้คิดถึงเงิน เขาคิดถึงทุ่งนาที่บ้าน คิดถึงตอนแอบรำตามหลังอ้ายผาโดยมีไอ้ทุยเป็นคนดู คิดถึงต้นมะขาม คิดถึงตอไม้ที่ยายให้กราบ

"ผมคิดถึงบ้าน" เขาตอบ

"เออ" ครูเหน่งพูด แล้วลุกขึ้นปัดกางเกง "แค่นั้นแหละที่กูจะบอก ที่เหลือเอ็งไปหาเอง ครูไม่ใช่ของที่กูสอนได้ กูไม่มีครูแล้ว จำได้ไหม"

เขาเดินไปที่กระสอบทราย ตบมันสองทีเสียงดังปุ

"วันนี้เรียนเตะ"

* * *

เตะไม่เหมือนต่อย

กล้ารู้ตั้งแต่ลูกแรก

"ไม่ใช่เตะด้วยขา" ครูเหน่งตะโกน "เตะด้วยสะโพก! ขาเป็นแค่ไม้ สะโพกคือคนถือไม้! หมุน! หมุนให้สุด!"

กล้าหมุน

สะโพกหมุน แต่ไหล่ไม่หมุนตาม ขาฟาดโดนกระสอบได้แค่เบา ๆ เหมือนเด็กเตะบอลพลาสติก

"แล้วครับท่านผู้ชม ลูกเตะของไอ้หนุ่มอีสาน แรงพอ ๆ กับยุงตบ" ครูเหน่งพากย์ "ใครเปลี่ยนช่องตอนนี้ กูไม่ว่า"

เด็กสองคนหลานร้านซ่อมรถหัวเราะคิกคัก

กล้าเตะใหม่

ใหม่

ใหม่

ลูกที่ร้อยกว่า ๆ เขาเริ่มรู้สึกว่าสะโพก ไหล่ กับขา ทำงานเป็นเส้นเดียวกัน มันไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจ มันเป็นเพราะร่างกายเหนื่อยจนไม่มีแรงเหลือจะต้านตัวเอง

กระสอบสะบัดออกไป เสียงดังปั้ก

ครูเหน่งหยุดพากย์

"อีกห้าร้อยลูก" เขาพูด "เหมือนลูกนั้น"

ตอนบ่าย ครูเหน่งมานั่งตรงหน้าเขา ยื่นธนบัตรร้อยบาทสองใบให้

"อะไรครับ"

"ค่าเข้ายิม" ชายแก่ชี้ไปทางทิศตะวันออก "ยิมเปิดแถวพระโขนง ฝรั่งชอบไปซ้อม นักมวยอาชีพก็ไปหาเงินจากการเป็นคู่ซ้อมให้ฝรั่ง เอ็งต่อยกระสอบอย่างเดียว ไม่เคยต่อยคนที่ต่อยกลับ ไอ้เหล็กไม่ใช่กระสอบ"

"ครูไม่ไปด้วยเหรอครับ"

ครูเหน่งยิ้มแห้ง

"เจ้าของยิมนั้นเคยเป็นลูกศิษย์กู มันจะยกมือไหว้กูแล้วไม่เก็บค่าเข้าเอ็ง" เขาพูด "แต่กูไม่อยากให้มันเห็นว่ากูกลายเป็นอะไรไปแล้ว"

* * *

ยิมนั้นติดแอร์

สิ่งแรกที่กล้าสังเกตคือแอร์ สิ่งที่สองคือกระจกบานใหญ่ทั้งผนัง สิ่งที่สามคือคนในยิม ฝรั่งตัวสูงใหญ่สวมกางเกงมวยลายธงชาติ ผู้หญิงญี่ปุ่นกลุ่มหนึ่งถ่ายรูปกับกระสอบทราย และนักมวยไทยตัวผอมเกร็งห้าหกคนที่นั่งรอให้ใครสักคนจ้างไปเป็นคู่ซ้อม

กล้ายื่นธนบัตรสองใบให้คนหน้าเคาน์เตอร์

"ซ้อมเดี่ยวหรือหาคู่"

"หาคู่ครับ"

"น้ำหนักเท่าไหร่"

"ห้าสิบเจ็ดครับ"

คนหน้าเคาน์เตอร์ชี้นิ้วไปที่มุมห้อง

"คนนั้นรุ่นเดียวกัน มาทุกวันตอนบ่าย ไม่ค่อยพูด แต่ไม่มีใครอยากซ้อมด้วยแล้ว"

"ทำไมครับ"

คนหน้าเคาน์เตอร์ยักไหล่ "ไปลองเองสิ"

มุมห้องมีคนคนหนึ่งยืนกระโดดเชือกอยู่หน้ากระจก

ตัวเล็กกว่ากล้านิดหน่อย ใส่เสื้อแขนยาวสีเทากับกางเกงวอร์มขายาว สวมเฮดการ์ดแบบเต็มหน้า มีแค่ช่องตาเปิดอยู่ เชือกหมุนเร็วจนมองไม่เห็นเส้น เท้าแตะพื้นเบาจนแทบไม่มีเสียง

กล้าเดินเข้าไป

"ขอซ้อมด้วยได้ไหมครับ"

เชือกหยุดหมุน คนในเฮดการ์ดหันมามองเขาครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า ไม่พูดอะไร เดินขึ้นเวทีซ้อมไปเอง

* * *

ยกแรก กล้าโดนเตะเข้าชายโครงสามครั้งในสามสิบวินาที

ไม่แรง แต่แม่น แม่นจนเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าเขาจะยกการ์ดไปทางไหน

ยกที่สอง กล้าพยายามอ่านลมหายใจ อย่างที่ครูเหน่งสอน อย่างที่เขาดูไอ้ทุย

แต่คนตรงหน้าหายใจเท่ากันทุกจังหวะ เข้าสองจังหวะ ออกสองจังหวะ ไม่ว่าจะเตะ จะถอย จะเปิดหมัด ไม่เปลี่ยนเลย เหมือนเครื่องจักร

กล้าอ่านไม่ออก

เขาโดนหมัดตรงเข้าเฮดการ์ด ถอยไปชนเชือก

ยกที่สาม เขาเปลี่ยนวิธี เลิกพยายามอ่าน แล้วบุกเข้าไปตรง ๆ เหมือนวัวกระทิง ใช้น้ำหนักตัวที่มากกว่ากดดัน

คนในเฮดการ์ดไม่ถอย

พอกล้าเข้าถึงตัว เขาโดนจับคอ ล็อกต้นคอแน่น แล้วโดนเข่าเข้าท้องสองลูก ไม่แรงพอจะทำให้เจ็บหนัก แต่แรงพอจะบอกว่า ถ้าอยากทำให้เจ็บก็ทำได้

แล้วร่างของเขาก็ถูกเหวี่ยงหมุนครึ่งรอบ ล้มลงบนพื้นเวทีหงายท้อง

กล้านอนหอบมองเพดาน

ฝรั่งตัวสูงที่ยืนดูอยู่ข้างเวทีปรบมือ

คนในเฮดการ์ดยืนอยู่เหนือเขา มองลงมาผ่านช่องตา

แล้วก็พูดเป็นครั้งแรก

"ลูกเตะนายช้า ฟุตเวิร์กห่วย การ์ดตกทุกครั้งที่หายใจออก"

เสียงนั้นแปลก กล้าคิด มันอู้อี้ผ่านเฮดการ์ด แต่มันสูงกว่าที่ควรจะเป็น

"แต่ตานายดี" เสียงนั้นพูดต่อ "นายเห็นเข่าฉันก่อนมันขึ้น แค่ร่างกายนายตามตาไม่ทัน"

คนในเฮดการ์ดยกมือขึ้น ปลดสายรัดใต้คาง

"ไม่ต้องมาซ้อมกับฉันอีกนะ ฉันไม่ซ้อมกับมือใหม่"

แล้วถอดเฮดการ์ดออก

ผมยาวสีดำที่ถูกมัดรวบไว้ใต้เฮดการ์ดหลุดร่วงลงมาถึงกลางหลัง ใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อคิ้วเข้ม ตาคม ริมฝีปากเม้มเหมือนรำคาญอะไรสักอย่างตลอดเวลา

กล้าอ้าปากค้าง

คนที่ทุ่มเขาหงายท้องกลางเวที

เป็นผู้หญิง