ตอนที่ 7 ชื่อคู่ชก

รถกระบะสองคันขับออกไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ฝุ่นกับกลิ่นท่อไอเสีย

กล้ายังยืนอยู่ที่เดิม มือยังกำไม้ถูพื้น

"เจ็ดวัน" ไข่ต้มพูด "พี่เพิ่งหัดเตะพรุ่งนี้เองนะ"

ครูเหน่งไม่พูดอะไร เขาเดินกลับไปที่เปลญวน แต่ไม่ได้นอน เขานั่งลงบนขอบเปล หยิบขวดเหล้าขึ้นมา มองมัน แล้ววางลงโดยไม่ได้เปิด

"ใครคือคู่ชก" ชายแก่ถาม

"เขาไม่ได้บอกครับ"

"มันบอกไม่ได้" ครูเหน่งพูด "เวทีมืดไม่ประกาศคู่ล่วงหน้า กลัวคนรู้แล้วจะแทงถูกเกินไป" เขาหันไปมองไข่ต้ม "แต่มึงรู้ได้"

ไข่ต้มกลืนน้ำลาย แล้วพยักหน้า

* * *

ใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วโมง

ไข่ต้มกลับมาตอนสามทุ่ม เหงื่อท่วม ถือถุงลูกชิ้นปิ้งที่กินไปครึ่งหนึ่งแล้ว ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นค่ายที่กล้าเพิ่งถูเสร็จ

"ผมจ่ายคนเฝ้าห้องพักนักมวยไปห้าร้อย" เขาพูดไม่เป็นเสียง "เงินที่ผมเก็บไว้ซื้อไมค์ใหม่"

"ใคร"

ไข่ต้มไม่ได้ตอบทันที เขาเงยหน้ามองกล้า แล้วมองครูเหน่ง แล้วมองกล้าอีกที

"ไอ้เหล็ก"

ครูเหน่งหลับตา

กล้าไม่รู้จักชื่อนี้ แต่เขาเห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคนแล้วก็รู้

"ใคร" เขาถามซ้ำ

"เหล็ก ศ.เพชรน้ำหนึ่ง" ไข่ต้มพูดช้า ๆ "เคยชกเวทีหลวงจนเกือบได้ชิงแชมป์ แล้วอยู่ ๆ ก็หายไปสองปี กลับมาโผล่ที่ใต้ทางด่วน ตั้งแต่กลับมาชนะทุกไฟต์ ไม่มีใครรู้ว่าครูของมันเป็นใคร"

เขาหยุด กัดลูกชิ้นแต่ไม่เคี้ยว

"และมันคือคนสุดท้ายที่พี่ผาชกด้วย ก่อนขาหัก"

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงน้ำหยดจากก๊อกห้องน้ำที่ส้วมเคยตัน

"ตอนนั้นพี่ผาชนะ" ไข่ต้มพูดต่อ "ชนะคะแนน ผมมีคลิป แต่สองวันต่อมา พี่ผาโดนรุมในซอยหลังตลาด มีคนเห็นผู้ชายตัวใหญ่ ๆ ใส่ฮู้ดดำเดินออกมาจากซอยนั้น ทุกคนพูดกันว่าไอ้เหล็กแค้นที่แพ้ เลยไปเอาคืน"

กล้าวางไม้ถูพื้นลงช้า ๆ

ไม่มีใครเห็นมือเขาสั่น เพราะเขากำมันไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

"ครับ" เขาพูด แค่นั้น

ครูเหน่งลืมตามองเขา

"กล้า"

"ครับ"

"คนโกรธ ต่อยหนัก" ชายแก่พูด "แต่ต่อยไม่โดน"

"ผมไม่ได้โกรธครับ"

"เออ" ครูเหน่งพูด "เอ็งไม่ได้โกรธ แต่เอ็งหายใจออกยาวกว่าเมื่อกี้ครึ่งจังหวะ"

* * *

คืนนั้นกล้านอนไม่หลับ

เขานอนบนเตียงผ้าใบในค่าย มองรูบนหลังคาสังกะสีที่เห็นดาวลอดลงมาสองสามดวง

ทุกครั้งที่หลับตา เขาเห็นภาพอ้ายผาบนเตียงโรงพยาบาลในวันที่เขาไปเยี่ยมครั้งแรก ขาทั้งสองข้างใส่เฝือกยาวถึงสะโพก อ้ายผาที่ไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใคร นั่งมองหน้าต่างอยู่ทั้งวัน ไม่ยอมพูดกับใครสักคำ

เขาเห็นยายบุญนั่งนับเงินเหรียญในกระป๋องนมข้นหวาน

เขาเห็นชายใส่ฮู้ดดำที่ไม่มีหน้า เดินออกมาจากซอยมืด

ตีสอง เขาลุกขึ้น

ไข่ต้มที่นอนขดอยู่บนเสื่อข้าง ๆ เพราะขี้เกียจเดินกลับบ้าน ลืมตาขึ้นมาครึ่งหนึ่ง

"พี่จะไปไหน"

"ไหว้ครู"

ไข่ต้มตาสว่างทันที

* * *

เวทีในค่ายเงียบสนิท แสงไฟถนนจากใต้สะพานส่องเข้ามาเฉียง ๆ ทำให้เงาเชือกเวทีทอดยาวบนพื้น

กล้ายืนอยู่ที่มุมหนึ่ง

"ผมไม่มีปี่นะพี่" ไข่ต้มกระซิบ "มีแต่ในยูทูบ"

"ก็ได้"

ไข่ต้มกดเปิดคลิป เพลงไหว้ครูมวยไทย เสียงปี่ชวาออกมาจากลำโพงมือถือแตก ๆ เหมือนวิทยุทรานซิสเตอร์สมัยก่อน

กล้าคุกเข่าลง

กราบสามครั้ง

แล้วเริ่มรำ

ท่าเดิม ท่าของอ้ายผา ทุกท่าเหมือนคืนนั้น เขาจำได้ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะเจ็ดวันที่ผ่านมาเขาแอบซ้อมทุกครั้งที่ครูเหน่งหลับ

นั่งพนม

ยืนขึ้น

ย่อ เหยียด หมุน

เขาตั้งใจทุกท่า ทุกการเคลื่อนไหวเขาคิดชื่อคนคนเดียวอยู่ในใจ

มาสิ ครูองค์ไหนก็ได้ มาสิ ผมต้องการพลัง ผมต้องชนะมัน ผมต้องให้มันเจ็บเหมือนที่อ้ายผาเจ็บ

เพลงขึ้นถึงท่อนสูง

เขาหมุนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทางที่บ้านโนนแดงน่าจะอยู่ แล้วก้มกราบ

หน้าผากแตะพื้นปูน

เย็น

เขารอ

รอให้เสียงทุกอย่างหายไป รอให้ความหนักลงมาที่หลังคอ รอเสียงทุ้มแหบที่จะพูดในหัว

เพลงยังเล่นต่อ เสียงปี่แตก ๆ จากลำโพงมือถือ

เสียงรถวิ่งบนสะพาน

เสียงหมาเห่าสองตัวในซอย

เสียงไข่ต้มกลั้นหายใจ

ทุกเสียงยังอยู่ครบ ไม่มีอะไรหายไปเลย

กล้าเงยหน้าขึ้น

รำใหม่

ตั้งแต่ท่าแรก

เร็วขึ้น แรงขึ้น เท้ากระทืบพื้นจนฝุ่นที่เขาเพิ่งถูไปเมื่อเย็นฟุ้งขึ้นมา

มาสิ!

ก้มกราบ

เงียบ

รำอีกรอบ

ก้มกราบ

เงียบ

รอบที่ห้า ขาที่เพิ่งหายบวมของเขาเริ่มสั่น รอบที่เจ็ด เหงื่อหยดลงพื้นเป็นวง รอบที่เก้า เขาล้มลงกลางท่าหมุนตัว ไหล่กระแทกเสาเวทีเสียงดัง

"พี่..." ไข่ต้มลุกจะเข้ามาช่วย

"อย่า"

กล้าลุกขึ้นเอง หายใจหอบ

เพลงในมือถือจบไปนานแล้ว ไข่ต้มลืมกดเล่นซ้ำ ความเงียบของตีสามจึงกลับมาครอบคลุมทั้งค่าย

เขามองไปรอบ ๆ

หลังไหล่ซ้าย หลังไหล่ขวา ทุกมุมของเวที

ไม่มีเงาใคร ไม่มีเสียงใคร ไม่มีความหนักที่หลังคอ

มีแค่เด็กหนุ่มเหงื่อโชกคนหนึ่ง ยืนอยู่บนเวทีที่เชือกขาดหนึ่งเส้น ใต้สะพานที่ไม่มีใครจำชื่อได้

คนเดียว